Για τα δυο μου μυθιστορήματα
"Η μέρα είναι συμφορά", Σ. Μπέκετ. Το ίδιο και οι ιστορίες στα δυο μου μυθιστορήματα. Κάθε "χθες" καταστρέφει το "αύριο". Κάνοντας το αύριο αδιήγητο. Γι' αυτό οι ήρωες είναι στατικοί, κατεστραμμένοι από κάθε ένα χθες που δεν δύναται να συνομιλήσει. Η έμμονη γραμμικότητα στην ιστορία σε ένα μυθιστόρημα μπορεί να είναι και μισαλλοδοξία. Ακούραστες λογικές που όταν επιμένουν κι αυτές παραληρούν. Το συνεχές "άλλο", το εν γνώσει παραλήρημα (το παραλήρημα, εδώ, κι ως ένα βαθύτερο "αισθάνομαι" [βλ. Αντι-Οιδίπους, μετάφραση Β. Πατσογιάννης, σελ. 30]), αυτή η συνήθεια, θέλει μόνο να περιγράψει ό,τι μπορεί. Κι ίσως έτσι προεξοφλήσει τον κάματο του αύριο.