«Οιδίπους τύραννος»

Μίλα για το οντολογικό πανανθρώπινο του αυτισμού...

«Οιδίποδας: Σχιζοφρένεια και τ-Αυτότητα (επίμετρο: Ορέστης Γιωτακος)»

Αλλά, όσοι δεν εκτέθηκαν σε τραύματα θα παριστάνουν όλη τους τη ζωή και μια άλλη ταυτότητα, ξένη απ’ αυτούς. Αυτή είναι η δική τους αυτότητα, δυναμική και ενσυνείδητη… που θα παριστάνει την αδύναμη και αθέλητη. Τούτο μπορεί να οδηγήσει και στην χωρίς ενδοιασμό («ατραυμάτιστη») παρανομία. Τούτο συνιστά την «εμπράγματη» τρέλα… και την καταγωγή.

«Ομήρου Ιλιάς και αυτότητα»

Ο Όμηρος δείχνει την αυτότητα-αυτισμό των ανθρώπων και των θεών ως την αδυνατότητα προσφυγής σε κανόνες, όρκους ή υποσχέσεις. Όλα ξεκινούν με την οργή του Αχιλλέα. Όμως αυτή η οργή δεν είναι μια απλή εκτόνωση… Είναι το τελευταίο επίπεδο του ασυνειδήτου που φωλιάζουν οι κραυγές και ο πόλεμος. Εκεί και η άγνοια-σύγχηση του Αγαμέμνονα… Το μη-αναλυτό του ονείρου που λέγεται «ζωή». Του ονείρου που μόνο «αυτιστικά», μα εσωτερικά ελεύθερα, δίχως την αναγνώριση-ταυτότητα, θα δώσει στην αυτότητα το τελειωτικό της, και μέχρι το τέλος της ζωής, πρόσωπο.

«Σχιζοφρένεια και νόημα. Αυτότητα, πολλπλότητα και τραύμα»

Καθιστώ εξ αρχής φανερό ότι το μεγαλύτερο μέρος της παρακάτω έρευνας θα αναλύσει περισσότερο τη θετική πλευρά της σχιζοφρένειας, όπως περιγράφεται απ’ τους Ντελέζ - Γκουαταρί. Σημεία ισορρόπησης υπάρχουν και η έρευνα κλείνει με τη σχιζοφρένια πιότερο αντιπαραγωγική και θλιβερή (που είναι και η πιο γνωστή της μορφή). Εξ ίσου ισορροπημένα αντιμετωπίζονται ο μαρξισμός (που είναι σχεδόν στο κέντρο της σκέψης του Αντι-Οιδίποδα) και ο καπιταλισμός. Ο Μάρξ, δε, περισσότερο σαν ριζοσπαστικός ανθρωπιστής...

«Ανθιβόλιο»

Στο ποίημα "Ανθιβόλιο", η "αθέλητη μνήμη" - όπως την περιγράφει ο Μπέκετ για λογαριασμό του Προύστ - τούτου που απέγινε ένα ποίημα, τούτου που "γοήτευσε" ή "βασάνισε", κρύβει μια αέναη συνέχεια: αυτή του Πατρός και του Υιού... δύο ρόλων που αποκαλύπτουν τον αφηγητή και το πρόσωπο... το τρεμάμενο (απ' την ένταση της γοητείας ή του βασανισμού) και το ακίνητο (από σταθερότητα ή απ' τη δίνη της αστάθειας τούτης της έντασης).

Κι όταν δεν υπάρχει πατέρας, ένα σκιάχτρο αρκεί για να διώξει τα αδηφάγα κοράκια, που με τη σοφία τους δεν δείχνουν τον προορισμό τους.

Μόνο κρυφά κι αθέλητα φτεροκοπουν γύρω απ' τον εαυτό τους... ετοιμασμένα, κατά λάθος, να τον φάνε.

Τότε επέρχεται η καθαρότητα δύο παράλληλων μονολόγων.»

«Περί έρωτος… και άλλων παρανοήσεων»

Στο μυθιστόρημα «Περί έρωτος… και άλλων παρανοήσεων» εκδ. Αρμός, όπου ο μύθος (μετά την εμπειρία της επιστήμης) είναι ένα τίποτα: Δίχως αγωνία – δίχως μηχανισμό: Αυτό που επιδιώκει η επιστήμη για τον άνθρωπο, δηλαδή... Να αποδιώξει την αγωνία του και να τον απελευθερώσει απ’ τον μηχανισμό του. Άρα ο μύθος είναι «κάτι»... το απελεύθερο μηδέν. Ίσως κι αυτό το μόνο λογικό άρρητο: “ο κανένας κόσμος”. Ο κόσμος ως κανείς άλλος και πάντοτε η ίδια πιστή πραγματικότητα. Η θεραπεία… Και η Αιώνια επιστροφή... Όπου η μεγαλοφυΐα, που δεν δύναται να καρποφορήσει, στέκεται όπως η άκαρπη αξιοπρέπεια της φτώχιας... Που δεν θρηνεί, μήτε γελά...

«Εκεί… (η οδύνη-ηδονή του σημαίνοντος)»

Στο δοκίμιο «Εκεί... (η οδύνη-ηδονή του σημαίνοντος)» εκδ. (.poema...), η δύσκολα κερδισμένη ηδονή στέκει μπρός σε κάθε δόλια εμπειρία και διεκδικεί το χαμένο της σώμα. Καθότι ο λόγος είναι σώμα, η οδύνη-ηδονή είναι η πρωταρχική σχέση με το φράγμα της γλώσσας. Του άλλου σώματος, δηλαδή. Πρώτα όμως αυτός ο άγνωστος το σώμα μας και αυτός ο άγνωστος ο κόσμος: είναι η οδύνη που γυρεύει την ηδονή. Είναι η αρρώστια που γυρεύει την γιατρειά της...

«Σοφοκλής και αυτισμός»

Στο φιλοσοφικό δοκίμιο «Σοφοκλής και αυτισμός» εκδ. Εκάτη, εξετάζονται όλες οι τραγωδίες του ποιητή και ο αυτισμός. Στο «Οιδίπους τύραννος... και αυτισμός», ο ήρωας κλείνεται στον δικό του κόσμο γιατί ενώ ρωτά τον θεό για το ποιοι είναι οι γονείς του (για να αποφύγει την αμαρτία) ο θεός-αυτισμός τον φέρνει προ του τετελεσμένου του ανομήματός του. Ο Λάιος που κλείστηκε, με τον χρησμό, κι αυτός στον δικό του κόσμο για να αποφύγει το αίνιγμα. Ο λαός-χορός που προσπέφτει στη δική του πραγματικότητα με τις τόσες τροχιές μέσα σε νέες τροχιές: ο νεκρός Λάιος, η Σφίγγα, ο νέος βασιλιάς Οιδίπους, ο λοιμός. Χάνεται απ’ το περιβάλλον και κρυφοκοιτά. Ο αυτισμός είναι γενικός, αφού κι ο Κρέοντας δηλώνει πίστη στο θεό και παραβλέπει την αιώνια σιωπή και αυτιστική κραυγή του χρησμού... Μένει ο Οιδίπους κι ο αυτοτραυματισμός του μέσα σε τούτο τον αυτιστικό διασυρμό – και γίνεται υπάκουο “κουτάβι” του. Κι αυτή του η υπακοή στο «Οιδίπους επί Κολωνώ» φέρνει τη χαμένη συγκίνηση και θεραπεία. Τόσο που να μην υπάρχει άλλη ζωή. Στο «Αντιγόνη… και αυτισμός», η Αντιγόνη βλέπει το μαρτύριο (του άταφου αδελφού) και λυπάται να το παρατείνει. Ονειρεύεται τον Κάτω Κόσμο που το καλό και το κακό δεν υπάρχουν. Φοβάται τον αυτισμό και θέλει να απαλλαγεί από κάθε εαυτό και τον εαυτό της. Και θεραπεύει τον Κρέοντα ασθενή, παίρνοντας στον θάνατο την οικογένειά του. Τώρα ο Κρέοντας ξέρει τι θα πει αρρώστια...

«Ο ίδιος»

Στο πρώτο μου μυθιστόρημα «Ο ίδιος» εκδ. Εντευκτήριο εξετάζονται οι όψεις του εαυτού έναντι στο αυτιστικό παράλογό του, ως το κεφάλαιο του παράλογου εαυτού που εγγίζει την αυτιστική πραγματικότητα (περιορισμό στον δικό του κόσμο των ιδεών και λήξη επαφής με το περιβάλλον) απόρροια του δίχως χαρακτήρα Ανθρώπινου Κεφαλαίου… Το «λογικά μη ορθό που δεν αντιστρατεύεται την Λογική» αναδύεται απ’ την αναμέτρηση με το παράλογο ως η ελπίδα της συνδιαλλαγής όλων των αντιθέτων (“coincidendia oppositorum”, Νικόλαος Κουζάνος).