Περί παίζοντος
Ο Ε. Α. Πόε, στον "Ουίλιαμ Ουίλσον" (μτφρ. Γιάννης Ευαγγελίδης) γράφει:
"Αν υπάρχει κάποιος υπέρμετρος και ανεύθυνος δεσποτισμός,είναι ο δεσποτισμός της υπεροχής ενός παιδιού πάνω στους λιγότερο δραστήριους συνομήλικούς του"
Αυτά τα "παιδιά" έχουν μια απολυτότητα σχεδόν ολοκληρωτική... όπως και πολλοί άλλοι σε άλλες ηλικίες. Όμως, πώς πρέπει να ερμηνευτούν; Ως παιδιά... ή ως κάποιοι κιόλας μεγάλοι που δεν πρόκειται να αφήσουν την "μεγαλο-σύνη" τους για κανένα παιδί;
Τούτο δε δεν αποκλείει και τον ίδιο τους τον εαυτό... ως παιδί.
Δύναται να πεισθούν αυτά τα παιδιά να είναι παιδιά;
Μάλλον, σε κάποια άλλη ηλικία, κάποτε σε ασάφεια...