Ένα θεώρημα για τα έργα μου
Σύμφωνα με το εγχειρίδιο για τον Τζόις του Ε. Ανεβλαβή (Κάκτος, 2014) ο Βίκο χωρίζει τις περιόδους της ιστορίας σε θεοκρατική, ηρωική και ανθρώπινη, που ακολουθούνται από μια μεταβατική: την επιστροφή. Τούτο αποτελεί έναν συνεχή κύκλο. Αντίστοιχα οι γλώσσες κατά τον Μπέκετ σε δικό του δοκίμιο για τον Τζόις (μτφρ. Γ. Κυριαζής) χωρίζονται σε ιερογλυφική (ιερή), μεταφορική (ποιητική) και φιλοσοφική (ικανή για αφαίρεση και γενίκευση). Αυτή η θεωρία είναι και η σπονδυλική στήλη του "Η Αγρύπνια των Φίννεγκαν" του Τζόις. Εδώ, θα ήθελα να τοποθετήσω σε αυτό το θεώρημα την παρακάτω σκέψη για τα έργα μου. Το "Ανθιβόλιο" μετουσιώνεται στην πρώτη εποχή, το "Ο ίδιος" στην δεύτερη και το "Περι έρωτος... και άλλων παρανοήσεων" στην τρίτη. Η επιστροφή αποτελείται από το "Εκεί... (η οδύνη-ηδονή του σημαίνοντος)", όπου το βιβλίο κλείνει με το παν-ερώτημα "πώς είναι εκεί;". Μόνο αφαίρεση και γενίκευση μπορεί να προκύψει απο αυτό το ερώτημα, και ο κύκλος σπάει: μένουμε στην ανθρώπινη περίοδο... Εκεί ενσωματώνεται και συνεχίζει να μονολογεί με την εποχή η μελέτη μου για την σχιζοφρένεια και το ασυνείδητο, αλλά και το δοκίμιο για τον Σοφοκλή και τον αυτισμό..., σαν παν-ερωτήματα του άπαντος... και του ανθρώπου. Θα είχε ενδιαφέρον μια τέτοια ανάγνωση...