"Αναπνοή", Σ. Μπέκετ, 1969
Το κλάμα του μωρού -και η "αγάπη" του Μπέκετ για το παράλογο- μπορεί να δείχνει (τελείως ασυνείδητα) τον λόγο-δίχως-νόημα του μωρού αλλά και της "τρέλας" που καταλήγει, με την μη επικοινωνία με τον κόσμο, στην διαμαρτυρία-κλάμα... Εξάλλου, η σταθερή εισπνοή και εκπνοή μαζί με το σταθερό ανοιγόκλειμα του φωτός δείχνει την αμηχανία του Μπέκετ για τον βίο, αλλά και όση την σταθερότητα και αγάπη με την οποία περιβάλλει την διαμαρτυρία του μωρού, αλλά και κάθε "νηπιακού" μη κατανοητού λόγου, που απομονώνεται σαν σκουπίδι.