Κβαντική φυσική, κλασική φυσική και αυτισμός
α-η: αυτισμός-ηδονή / α-ο: αυτισμός-οδύνη
Όταν ο α-η (απόλαυση του δικού του κόσμου των ιδεών και εκούσια λήξη επαφής με το περιβάλλον) συνυπάρχει με τον αντίθετο α-ο (αποκλεισμός στον δικό του κόσμο των ιδεών και ακούσια λήξη επαφής με το περιβάλλον) που τον προκαλεί, έστω και στιγμιαία, τότε τούτος ο δυισμός του αυτισμού μας δίνει την κβαντική φυσική και τον μικρόκοσμο. Ενώ: Η σοφία που είναι αποτέλεσμα της εμπειρίας του α-ο, φέρνει την τάξη και περνά, έστω και στιγμιαία, στον α-η (και ύστερα στην καθαυτή ηδονή της οδύνης) τότε μιλάμε για την κλασική φυσική και την ομοιότητα μακρόκοσμου και μικρόκοσμου. Ώστε είδαμε πως περνάμε απ' την κβαντική στην κλασική φυσική. Αυτή η επόμενη, όμως, της συνάντησης των δύο α-η, φέρνει σε επαφή την ηδονή της ηδονής (α-η) και την ηδονή της οδύνης. Και μετατρέπει, ακούσια, την ηδονή της οδύνης σε α-η, ενώ τον α-η σε α-ο: ώστε απ' την κλασική φυσική πίσω στην κβαντική, και στην αλληλοδιαδοχή των καταστάσεων.