Η κεκοιμημένη ουσία
"Εάν όλα αυτά [στην τέχνη] είναι δημιούργημα της φαντασίας ενός ανθρώπου, εάν δεν είναι αληθινά, τότε είναι ακόμη πιο θαυμάσιο. Είναι σαν να υπήρξε στην πραγματικότητα, σαν να ήταν μια αληθινή ιστορία. Συνοπτικά, αυτό που σκέφτομαι έχει ως εξής: η καλλιτεχνική εικόνα, σε τελική ανάλυση, είναι ένα θαύμα." (4 επί 5, εκδ. Αρχέτυπο, επιμέλεια Στέφανος Ελμάζης)
Δηλαδή το τέχνημα ορίζεται απ' την ουσία του (εδώ η ουσία και ως θαύμα... σπουδαιότητα και βάθος) και την χρησιμότητά του. Η αλήθεια περιττεύει. Αλλά δεν είναι το ψέμα αυτό που επικρατεί. Το τέχνημα δεν είναι ένας ψευτογιατρός. Στην ουσία του είναι η ουσία που η δήθεν, αλλά επικρατούσα, α-λήθεια αποκρύβει... Και γνωρίζουμε ότι η λήθη είναι πανταχού παρούσα, όσο το "ψέμα" προσπαθεί να σπάσει τα δεσμά της και να επικρατήσει το πραγμα-τικό... Τούτο που η επιφάνεια, μέσω του εμπαιγμού, μπορεί να το παραλλάξει σε "αέρα". Όμως το χειρο-πιαστό καραδοκεί... Το άγγιγμα.