Ανθρωπολατρεία
Σήμερα ο ίδιος ο άνθρωπος περνά στο επίπεδο του λατρευτικού. Ένας μικρός θεός που αν δεν τον λατρεύεις είναι έτοιμος να σε κατασπαράξει. Μια ιδιότυπη ανθρωπολατρεία στέκεται απέναντι στον καθένα, που αν δεν δύναται να αποθεώσει... θα θυσιαστεί. Και θα "επιστρέφει αιώνια" σαν μια απόληξη του τίποτα. Ζάλη της λατρείας και ζάλη του διωγμού. Όλοι θα επιστρέψουν σαν "θεοί" ετοιμοπόλεμοι στο τέλος... Όμοιοι μονάχα στην επιθυμία που, εν είδει ταυτότητας, η δήθεν ανωτερότητά τους δεν δύναται να αποστραφεί. Ρύποι της προόδου, αποδεικνύοντας ότι όταν η ομοιότητα θεριεύει περνά στον ακαταμάχητο φασισμό. Δίχως ιεραρχία, ο κάθε εαυτός δίχως όρια, είναι ένας ετοιμοπόλεμος θεός κατακτητής της κάθε μιας στιγμής. Δίχως νόημα, όπως ο ανάπηρος του νοός (και παράλογα υπερλογικός), η μόνη του συνομιλία είναι με τον εαυτό του, απο-κλειστικά στο επίπεδο της μονολογίας. Κι αυτή η μονολογία είναι μια ισχυρή, ακάθεκτη δύναμη που τα σαρώνει όλα... Σπέρνοντας την σχιζοφρένεια και την αντίθετη, από-κρυφη μονολογία.