Φύση και νόμος
Η φύση, η μητέρα της δύναμης, δεν έχει καμία "ουσία". Η ουσία κατακτάται απ' τον νόμο και την Συμβολική εξουσία (π.χ. ο φαλλός-σκήπτρο, για τον Σ. Ζίζεκ, δίνει ουσία, συμβολίζοντας την δύναμη, στον βασιλιά - όπου δίχως αυτό τι μπορεί να είναι και να σημαίνει;). Όμως η σκέτη δύναμη της φύσης παραλύει τον λόγο όπως και την νομοθεσία. Δεν χρειάζεται την ουσία. Όλα είναι παιχνίδι ή πόλεμος, με το παιχνίδι να είναι η μητέρα του πολέμου. Όλα είναι ανοιχτά. Και για διεκδίκηση και για παραίτηση. Και στις δύο περιπτώσεις, όπου ο φαλλός-δύναμη-εξουσία επικρατεί, ο "πατέρας" σπέρνει την ενοχή. Είναι ένα βήμα μπροστά. Όπου όμως υποχωρεί, είναι συνένοχος με την εξουσία του. Αυτή η εναλλαγή ενοχών, υπάρχει σε φύση και νόμο. Αλλά ας μην ξεχνάμε, όπου η αλογόμυγα (Καλλικλής) "βασανίζει" (τον Σωκράτη) γυρεύει να τραφεί... Εδώ η "τροφή" δεν είναι καθόλου μακριά απ' τις επιδιώξεις τις καθαυτής εξουσίας.
(Σημείωσή μου στο άρθρο του Ηλία Αλεβίζου, "Η αλογόμυγα του Σωκράτη" στο Νέο Πλανόδιον, 4/12/2022)