"Σοφοκλής και αυτισμός", Εκάτη, Χρ. Μπήτσικας (απόσπασμα)
"Σοφοκλής και αυτισμός, σελ. 11
(...) Πολλά έχει βιώσει αυτός ο λαός. Πολλές αλλαγές. Μα συμπεριφέρεται σαν χαμένος. Σαν νεογέννητο που δεν γνωρίζει μήτε να εκφραστεί - να συνομιλήσει. Προσπέφτει στον βασιλιά σαν σε θεό που χρησμοδοτεί. "Γιατί;" ρωτά τον βασιλιά του... "Σώσε μας", του λέει μετά. Τούτος ο λαός είναι κι αυτός αυτιστικός. Διαφορετικά απ' τον βασιλιά του. Κι όσο πάει και φυραίνει. Μες στην πολλαπλότητά του είναι κατά βάση απλοϊκός και μηδαμινός. Το μέγεθος της απορίας το αποδείχνει.
4. Και ξανά το παρελθόν: Ο Λάιος που απόδιωξε, να πεθάνει, τον Οιδίπουν μωρό, για να λυτρωθεί απ' τα δεινά που το παιδί του προφήτεψαν πως φέρει... Ο Λάιος που κλείστηκε στον εαυτό του και απόδιωξε το αίνιγμα (που η ευσπλαχνία του βοσκού του διάνοιξε ένα άλλο μονοπάτι). Ο φόβος του αινίγματος και ο αυτιστικός χώρος χωρίς το αίνιγμα...
5. Ο Οιδίπους όμως είναι ένας αθώος αυτιστικός. Ο Λάιος, σε μια φανερά πιο ώριμη θέση, φέρνει αυτό το χάος στη ζωή του παιδιού, το οποίο μέσα απ' τον αυτισμό προφυλάσσεται και ζει, όσο του επιτρέπει η μοίρα, τον εαυτό του με αθωότητα (ακόμη κι όταν εν αγνοία του έχει εκπληρώσει τον χρησμό). (...)