"Περί έρωτος... και άλλων παρανοήσεων", μυθιστόρημα, Χρ. Μπήτσικας
Πολλές φορές μου δίνεται η εντύπωση ότι ο άνθρωπος κατασκεύασε την γνώση για να αποδημήσει την σκιά. Όμως ο άνθρωπος-σκιά και το ζώο, σαν φάσματα και αερικά βιώνουν την ουσία τους... σαν μαριονέτες του ίδιου τους του εαυτού. Το χάος δεν είναι πολύ μακριά απ' αυτή την αίσθηση: δηλαδή το χάος που επιστρέφει χάος. Η γνώση, λοιπόν, γι' αυτό το μυθιστόρημα είναι ένα κάμωμα αυτού του χάους που περιέγραψα. Και είναι σκληρότερο να βιώνεις αυτό το διπλό χάος εκ του πονηρού... Ενώ η αληθινή γνώση έχει χαρακτηριστικά οριακού παραμιλητού... στο μεταίχμιο κατασκευής και χάους. Καθώς δεν υπάρχει θεός μέσα σε κανέναν άνθρωπο: μόνο ανίκανος διάβολος. Με μόνη εξαίρεση όσους έχουν φρόνηση και φοβούνται τούτο το "αιώνιο"... γιατί όλοι οι υπόλοιποι το ψυχανεμίζονται, μα άγρια γελούνε.