"Σοφοκλής και αυτισμός", Χρ. Μπήτσικας
Το παράλογο της γνώσης που πραγματεύεται το φιλοσοφικό μου δοκίμιο συνθέτει τα όρια της δημοκρατίας. Η ίδια η δημοκρατία είναι το καλύτερο-χειρότερο που δύναται να γνωρίζουμε. Το "άγνωστο" σε όλη αυτή την υπόθεση είναι το καλύτερο - ενώ το χειρότερο είναι η "πεποίθηση της γνώσης". Το παράλογο της γνώσης, δηλαδή, το άγνωστο τούτης της πεποίθησης, είναι το παράλογο ως άγνωστο και ως καλύτερο... του χειρότερου. Του "χειρότερου", τούτου δηλαδή που "γνωρίζουμε" και δεν δύναται άλλο να αποφέρει καμία χρησιμότητα. Ενώ, το παράλογο ως άγνωστο συνίσταται στην ουσία των ανθρώπων...