Ανοίκειος φόβος
"Το ανοίκειο είναι εκείνο το είδος του τρομακτικού το οποίο ανάγεται σε κάτι που ήταν κάποτε πολύ γνωστό και για πολύ καιρό οικείο." (Σ. Φρόιντ, ΤΟ ΑΝΟΙΚΕΙΟ, μτφρ. ΑΘΗΝΑ ΝΤΟΥΣΑΚΗ)
Πόσοι και πόσοι δεν τρομοκρατούν έχοντας μια χρόνια οικεία υπόσταση και ξαφνικά αλλάζοντας σε κάτι ανοίκειο, παραδίδοντας το ον στην χρήση του εαυτού του ως κι ενός αντικειμένου ακόμη, που για να απαλλαγεί του φόβου, είναι έτοιμο να χειραγωγηθεί, να είναι δηλαδή ένα υπάκουο κουτάβι, ώσπου "επιβραβευτεί" ξανά με την παλιά γνώριμη ταυτότητα του οικείου...
Αυτό το τράβηγμα του χαλιού κάτω απ' τα πόδια, κι ύστερα με στάση απορίας για την "άξαφνη" τούτη ανισορροπία: "Τι συνέβη; δεν συνέβη τίποτε... Τι έχεις;..."
Τούτο θα επαναληφθεί και κάποτε θα πέσεις και θα κοιτάς δυο μάτια που τα βλέπεις πρώτη φορά: "Τι έχεις;", θα συνεχίσουν προκλητικά...
"Τι έκανα;", αναρωτιέσαι μπρος σε αυτήν την ακάθεκτη τρομοκρατία. "Κάτι θα έκανα, δεν μπορεί...": κι έχεις χαθεί.