Η κατάρευση
Η κατάρευση των ειδώλων (Φ. Νίτσε) του ανθρωπισμού, που τάισε τόσους και τόσους μισερούς, καθιστώντας τους ολόκληρους δικαιωμάτων και σημασιών..., αυτή η κοροϊδία που κατέληξε να είναι ο ανθρωπισμός, η δικαιολογία του πιο θρασύ να είναι αποδέκτης δικαιωμάτων, χειραγωγώντας την πραγματικότητα που πρέπει να τον εξ-υπηρετεί (από τις τέχνες, την γνώση, τον ερασιτεχνισμό, τη δημιουργική απασχόληση, όλα)..., αυτό το κήτος που μόνο τρώει κάποτε θα αρχίσει να γελά με τον άνθρωπο, που ανακατεμένος με τα περιττώματά του (του κήτους) η αποφορά τών θα του είναι ξένη... και κατά τον ανθρωπισμό (τι έντεχνη ειρωνεία;) απαράδεκτη να υπάρχει..., και θα κανοναρχεί πιο πάνω κι από άνθρωπος. [Αυτό το κείμενο δείχνει την βλακώδη ασχημοσύνη των ανθρώπων, δηλαδή και την τεχνητή νοημοσύνη τους, που κατασκεύασαν ως ανώτερή τους: η οποία συμβολίζει στην ουσία μόνο την ανωτέρα... βλακεία της ασχημοσύνης τους.]