Μικρές ιστορίες τρόμου: η περιβάλλουσα απουσία μου.
Όλοι γύρευαν ένα κωλόπαιδο να αλητέψουν... ο ένας πλάνη στην πλάνη του άλλου..., να ρίξουν άδεια και να πιάσουν γεμάτα... Αν και με άφησαν παραπλανητικά μόνο μου, ωσάν κακοήθεια, γυρνούσαν που και που για να δουν τι κάνω;... αν έπαιζα κάποιο παιχνίδι και τα κρατούσα όλα για τον εαυτό μου..., στην τύχη, πάντοτε... και, προφανώς, την ατυχία τους... Άκουγα τις στεντόρειες φωνές τους να γελάνε καθώς ξεμάκραινα, και έβλεπα -όλο και πιο αβέβαιος- πως τούτο το παιχνίδι δεν σταματά παρά, μάλλον, με παιχνίδι ---