Μικρές ιστορίες τρόμου: ο επιστήθιος φίλος.
Με παρομοίαζε με αλήτη. Ιδιαίτερα το συζητούσε τούτο με αυτές που τους άρεσα (και τις "δικές του", γνωρίζοντας ότι άρεσα και σε αυτές). Πώς αλλιώς θα διέστρεφε την επιθυμία τους για μένα, της υπακοής-απόλαυσης, σε επιθετικότητα;... Ταυτόχρονα όμως γέλαγε, ο αλήτης... υπονοώντας ότι όλο αυτό είναι ένα αστείο που αφορούσε κυρίως εμένα, τον -και- ασόβαρο... Και ησύχαζε η αμάχη περαστική... και πολιτισμένη. Και όλο αυτό "άνοιγε" και "έκλεινε" κατά το δοκούν. Ενώ δεν καταλάβαινα, ακούγονταν εκείνο το τρίξιμο στο άνοιγμα και κλείσιμο τούτης της "πόρτας" που με άφηνε αόριστα παγωμένο --- Πως να ευδοκιμήσει η ομορφιά και οι κανόνες όταν η ανωμαλία μπορεί και γελά;... Τελευταία ξανά συστήνεται σαν αθώος σύντροφος... ξανά φόρεσε τα γυαλάκια του αρχίζοντας τον εμπαιγμό από την αρχή, ο κύριος Ρίπλεϊ... διχως να χρειάζεται να είναι εγώ όταν εγώ παραλλάσομαι από κακοήθεια σε αστείο... έτσι ακριβώς όπως τον συμβούλευα να αμύνεται σε κάθε κακοήθεια ή κακόγουστο αστείο ---