Η ξανακερδισμένη αθωότητα
"[...] Μα αγνότητα σημαίνει πάθος και πάθος σημαίνει νευρασθένεια. Πάθος και νευρασθένεια, ίσον αστάθεια.
Και αστάθεια ίσον το τέλος του πολιτισμού [...]"
(Α. ΧΑΞΛΕΥ, Θαυμαστός καινούργιος κόσμος, μτφρ. Ελένη Κυπραίου)
&
"[...] Ο ουρανός είναι ένας γέρικος γαλάζιος τόπος, κάτω απ' τον οποίο στέκεσαι γυμνός, κάτω απ' τον οποίο
αυτό που αποκτάς εκλείπει. [...]"
(P. MICHON, Μυθολογίες του χειμώνα, μτφρ. ΑΝΘΗ ΛΕΟΥΣΗ)
Τι προκύπτει απ' τα δύο παραθέματα μαζί;
Αυτό που κατακτά ο τεχνητός "Θαυμαστός καινούργιος κόσμος" αποκτώντας σταθερότητα, είναι να την χάσει
και να ανακτηθεί τούτο που πριν εξέλειπε: η ίδια η αθωότητα... ως αστάθεια και πάθος.