Το ον και το όνειρο
Στο μυθιστόρημα του Πιραντέλο "Ένας, κανένας και εκατό χιλιάδες"
ο συγγραφέας μόλις στις πρώτες σελίδες του έργου του αποκαλύπτει
ότι δεν μπορείς να νιώσεις πώς σε βλέπει ο κάθε ένας άλλος.
Ότι τη δική σου ιδέα του εαυτού την αντιλαμβάνεσαι μόνο εσύ.
Ο κάθε άλλος σε αποκαλύπτει στα μάτια του και διαφορετικά
από κάθε άλλο κι απ' τον ίδιο εσένα.
Το μόνο που μπορείς να διεκδικήσεις είναι ότι ο κάθε "αυτός"
αποτελεί έναν τυφλό ωτακουστή της διαστροφής του.
Δηλαδή της ιδανικής για τον εαυτό του εικόνας του καθένα... της επιθυμίας του.
Κάτι αντίστοιχο βλέπουμε και στα όνειρα...
κάθε ένα πρόσωπο είναι ένα μέρος που γεννάται απο μοναδικούς γεννήτορες.
Ασυνείδητα όλο αυτό είναι μέρος της επθυμίας, της ασυνείδητης επιθυμίας,
όπου συνειδητά τούτο φαίνεται να αποτυγχάνει, λέει ο Φρόυντ...
Ας δούμε ως μεταστροφές της ίδιας ουσίας το πλήθος στα όνειρα,
όπου ο καθένας και η κάθε μια γεννιούνται μοναδικά για να αποκαλύψουν
κάποτε το εννοιολογικό σύνολο στο ύψος της λαχτάρας.
Στα μάτια των άλλων, στα μέρη αυτών των προσώπων, αποκαλύπτονται στα όνειρα
μέρη του δικού μας προσώπου...
"[...] είμαστε απ' την ύλη που είναι φτιαγμένα τα όνειρα [...]" μας λέει
στην "Τρικυμία" ο Σαίξπηρ. Τούτη η ύλη, μέσα στα όνειρα, είναι η ζωή μας.
Τότε ο φόβος που συναρτάται;
Ζούμε σαν ονειρευτές, πράγματι... αλλά "πεθαίνουμε" φοβοκρατούμενοι
από την ίδια τη ζωή.