Σύνθωμα και (ε)αυτισμός
Το σύνθωμα -αυτή η Λακανική απόλαυση κατά την διαχείριση του συμπτώματος- έρχεται σε επαφή με άλλα δήθεν συνθώματα ή γενικά απολαύσεις... Η "χρήση" του συμπτώματος -που είναι και η ουσία της απόλαυσης του συνθώματος ως γλώσσα- περνά απ' τη βάσανο μιας κοινωνίας σε παρακμή, (ε)αυτιστικής, εν πολλοίς ολοκληρωτικά ιδικής του καθενός, αντι-αινιγματικής - για τούτο και α-σήμαντης. Αυτή η μοναξιά ως γλώσσα, που εκκινεί με την απόλαυση της διαχείρησης του συμπτώματος, καθιστά το σύνθωμα αντικείμενο κοροϊδίας, μια σημαίνουσα απόλαυση που γίνεται αιτία σύγχυσης και αντιζηλίας νοημάτων και νοητών αγαθών... Το κάθε νοητό είναι το ένα νόημα ή, από αντιζηλία και μόνο, το ένα αίνιγμα... Ενώ το πραγματικό σύνθωμα θα επιστρέψει στην ψύχωση και σε καινό σύμπτωμα (χάνοντας το κενό), παλεύοντας να κρατηθεί απ' τα μαλλιά του άλλου... που φυτρώνουν ξαφνικά στην γλώσσα του.