Σύνθωμα και αναπηρία του νοός
Το σύνθωμα και η αναπηρία του νοός είναι δύο κενά που συνομιλούν αδιάλειπτα, και καθιστούν το σύμπτωμα υποχείριο του μηδενός. Η απόλαυση δε όσο περισσότερο γίνεται μηδέν τόσο αυξάνεται. Και το μηδέν, αυτό το κενό, κινδυνεύει μόνο απ' την επαφή που το γεμίζει ακατανόητα, δηλαδή συμπτωμα-τικά. Ώστε η επαφή είναι καταδικασμένη στην παρεξήγησή της. Τότε το σύνθωμα ως εξήγηση και παρεξήγηση μαζί θα προσφέρει μια ψεύτικη απόλαυση, που εξηγεί την υπεραπόλαυση που ποθεί η αναπηρία και παρεξηγεί και καταδιώκει την επαφή ως αποτυχούσα. Μακριά απ' τη επαφή το σύνθωμα κι ο ανάπηρος του νοός πλέουν στην ατελεύτητη θάλασσα της ροής του απολαυστικού κενού.