"Περί έρωτος... και άλλων παρανοήσεων", (απόσπασμα)
σελ. 102
"Είμαι άυπνος. Μου λείπει η αίσθηση της γαλήνης, που τη βρίσκω περιοδικά στα όνειρα. Ή στους εφιάλτες να πω καλύτερα, που σε ησυχάζουν υπόκωφοι απ' τη βουή του κόσμου. Μήπως είμαι τάχα άρρωστος; Ή δεν δύναμαι πια να λαχταρήσω κάτι συγκρατημένα όμορφο, καθώς έπαψα να πιστεύω στην φυσιολογικότητα του εαυτού. (...) Γύρω μου βρίσκεται πάντοτε υπομονετικό το άδειασμα του Κτήνους. Ολούθε. Η διαρροή της αγνωμοσύνης για κάθε τι που στέκει αληθινό όσο σκληρά κι αν προκύπτει..., αυθεντικό, να παραμερίζεται για ανώφελο στο βωμό του ανταγωνισμού που ανταποδίδει μονάχα την ωραιοποίηση - φτιάχνοντας έναν περίκλειστο κόσμο ως πηγή ιδεών που μονολογούν και θέλγουν καλώντας σε πέρα από κάθε πραγματικότητα."