Η φάρσα
Πόσες φορές δεν υποτιμήθηκες... Πόσες φορές δεν αλλοιώθηκες σε αήθη... Περίμενες ότι όλα τούτα θα προμήνυαν μια χειρότερη κατάληξη; Μια βίαιη κι ακάθεκτη αρπαγή, που τώρα θα ήταν τελείως δικαιολογημένη... σε σένα τον ανάξιο; Αλλά γιατί αρπαγή; Μήπως σφετερίζονται αυτό που κατέχεις, ενώ πρώτα σφετερίζονταν τον ίδιο εσένα; Ενώ, η ιδεολογία πίσω απ' την κλοπή (που γεννά ο ανταγωνισμός ως επίθεση, η αδιαφορία, ή ο φόβος τους για σένα, κ.α.) χρησιμεύει στο να καταπνίξει την ανωτερότητά σου και τη ασημαντότητά τους. Μα, πάνω απ' όλα, η αφαίρεση εκείνου του δικού σου πράγματος είναι μια φάρσα από φαρσάρηδες που φιλοσοφούν ανάποδα, για να γελάσουν: όπως γελούν με κάθε ιερό που ο ανίκανος εαυτός τους δεν μπορεί... να συναγωνιστεί.
Το φεγγάρι είναι δικό σου στα δικά σου μάτια, γιατί εσύ μπορείς να το δεις... Ακόμη και τυφλός... το βλέπεις.