Ένα ποίημα

"Ανθρώπινη σιωπή" (Χρήστος Μπήτσικας)

Αποσαθρωμένοι άνθρωποι

Αποθρασυμένοι απ' τους επαίνους του Ανθρωπισμού

Γίνονται αυτό που είναι

Τέρατα

Να ήταν όλα διαφορετικά μόνο

Και θα αγωνιζόμουν διπλά

Μα σήμερα "άνθρωπος" δεν σημαίνει τίποτα

Κι αυτό το "τίποτα" σε κοιτά στα μάτια

Και γελά αδιάλειπτα

Ενώ εσύ γεμίζεις δάκρυα

Και φόβο