"Εκεί... (η οδύνη-ηδονή του σημαίνοντος)" Χρ. Μπήτσικας
Η πρόταση τούτου του δοκιμίου, είναι ο Λόγος να γίνει αντικείμενο και, πάνω απ' όλα, να απολαμβάνεται ως απολαμβάνονται τα αντικείμενα... Έτσι ο φετιχισμός θα επενδυθεί πλέον και θα είναι περισσότερο μια γενικευμένη ηδονή του Λόγου. Εκεί που το αντικείμενο σκοντάφτει στην θεοποίησή του, αυτή περνά στον Λόγο. Η επιβολή τούτης της δύναμης θα ξεχωρίζει τον Λόγο σε ωραίο (δηλαδή, στην ώρα του) και ά-σχημο (δηλαδή, άμορφο κι ανώφελο). Τούτη η διάκριση μένει να αποφασιστεί απ' το πραγματικό, το συμβολικό, ή το φαντασιακό του Λόγου που επιβάλλουν εξίσου δυνάμεις... "Το άλγος είναι η απώλεια της μορφής", γράφω στο δοκίμιο: που σημαίνει ότι το πραγματικό, ή συμβολικό, ή φαντασιακό ωραίο είναι το ζητούμενο...