Αμφισημία και τρέλα
Στο "Λεξικό Ψυχολογίας του Cambridge" (εκδόσεις Πεδίο), η έννοια της ανοχής της αμφισημίας παρουσιάζεται ως η ικανότητα του ανθρώπου να αποδέχεται ασάφειες στις αντιλήψεις λόγω της έμφυτης αβεβαιότητας της ζωής. Στην αντίπερα όχθη υπάρχει ακαμψία στις αλλαγές του περιβάλλοντος, διαστρέβλωση της πραγματικότητας και υπεραπλουστευτικός τρόπος σκέψης σε περίπλοκα ζητήματα.
Τούτη η ανοχή είναι περισσότερο υπεροχή. Μια υπέροχη αίσθηση του Νοός ότι τίποτα δεν μένει ίδιο, και άρα είναι ακίνδυνη η κάθε παρουσία του...
Όμως η υπεραπλούστευση σήμερα είναι ζητούμενο. Ένα άηθες ζητούμενο που πουλά λαϊκισμό και τρέλα... Γιατί η πραγματική τρέλα είναι η βλακεία και βλακόμετρο είναι ο καθείς που διεκδικεί -εν είδει επανάστασης- την ιδική του φωνή.
Όμως στο σύνολό τους αυτές οι φωνές δεν φέρουν μαγικά την αμφισημία και την "πραγματική ελευθερία", αλλά την έκπτωση του συνόλου σε φατρίες "σκέψης".
Ενώ η σκέψη δεν έχει καμία σχέση με την υπεραπλούστευση, ώστε ο καθείς "ταπεινός" να την χουφτιάζει σαν καταφρονημένη...